نویسنده : آمی تیس ; ساعت ٦:٠۱ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳۸۸/٦/۱۳

محبوس تا ابد

قفس از جنس استخوان

پرواز آرزو ،و نگاهم به بی کران

فرسنگهاست فاصله از من تا خودم

ره پر ز سنگلاخ و حرامی کمین مرا

من رانده از بهشتم و او رانده از خدا

گندم، فریب، فرود از آسمان، زمین

شیطان به خنده باز که اینست جانشین!

تردید، وهم ، درد

تنها ، غمین و سرد

آید هنوز صدا از سمت آسمان

این کالبد اسیر ،در بند خاک و آب

در بر گرفته روح مقدس چو آفتاب

می پیچد این صدا

هفت آسمان فاصله از او تا خودش

می پیچد این صدا

ره پر ز سنگلاخ و حرامی به انتظار

می پیچد این صدا...